Ya/Ya da

Kurgusal editör metinleri bulduğunu söyleyerek yazarı doğrudan otorite olmaktan çeker ve okuru sesler arasında karar vermeye zorlar.

Mahkemede hakem yokmuş gibi A'nın notlarıyla B'nin mektupları aynı masaya bırakılır.

Dolaylı anlatım her yorumun eşit doğru olduğu anlamına gelmez.

Bir metinde konuşanın karakteriyle yazarın görüşünü ayırıp sözün yaşam sonucuna bakmak gerekir.

A'nın kısa parçaları zekâ, melankoli ve dünyadan uzaklığı bir arada taşır; hayat yoğun anlara bölünmüştür.

Kalabalığı güldüren kişi eve dönünce kendi içindeki sessiz boşluğu dinler.

Hüzünlü parlaklık romantikleştirilirse gerçek depresyon ve sorumluluk görünmez olabilir.

Etkileyici cümlenin arkasında sürdürülebilir bir ilişki ve eylem bulunup bulunmadığını sormak gerekir.

Estetik kişi hayatı bağlayıcı bütün yerine ilginç deneyim, ruh hali ve olasılık koleksiyonu olarak yaşar.

Şehir değiştiren genç her başlangıçta canlı hisseder, ilişki ciddileşince başka bir olasılığa kaçar.

Haz aramak tek başına sığlık değildir; sanat ve oyun hayata değer katar.

Sorun zevkin varlığı değil, seçim sonucu doğan sürekliliği sürekli erteleyip ertelemediğimizdir.

A Mozart'ın Don Giovanni'sinde düşünceden önce akan duyusal arzu ve müziğin anlık gücünü görür.

Opera kahramanı her kişide tekil bir sevgi değil, durmadan yeni nesne arayan arzunun ritmi olur.

Sanat yorumunu gerçek ilişkideki sömürüye mazeret yapmak yanlıştır.

Arzunun kişiyi gerçekten görüp görmediğini yoksa onu bir sonraki heyecanın aracı mı yaptığını sormak gerekir.

Antik trajedide kişi kader ve soyun yükünü taşırken modern dünyada kendini daha yalnız ve bütünüyle sorumlu hisseder.

Antigone aile sırrı ile kişisel seçim arasında sıkışır; acısı yalnız özel hata değildir.

Antik ve modern ayrımı tarihsel çeşitliliği fazla keskin bölebilir.

Bir hatada kişisel karar ile miras alınan koşulların payını birlikte düşünmek gerekir.

Terk edilmiş kadın figürleri görünür gündelik hayatın arkasında saklanan kederin farklı biçimlerini gösterir.

Dışarıdan sakin görünen kişi eski nişanlısının tek cümlesini yıllarca içinde tekrar eder.

Başkasının acısını estetik seyir nesnesine çevirmek etik risk taşır.

Bir hikâyeyi güzel bulurken anlatılan kişinin ses ve mahremiyet hakkını korumak gerekir.

A ilk aşkı yaşanan ilişkiden çok hayalde korunan kusursuz ihtimal olarak büyütmenin çekiciliğini inceler.

Yıllar sonra karşılaşılan eski sevgili gerçek kişiden çok gençliğin kayıp kapısı gibi görünür.

Nostalji geçmişin çatışmalarını silebilir.

Özlediğimiz kişinin kendisiyle o dönemde olduğumuz kişiyi birbirinden ayırmak gerekir.

A dünyayı değiştirmekten çok ilgiyi sürekli açı değiştirerek taze tutmayı, böylece sıkıntıdan kaçmayı önerir.

Aynı kafeye başka saatlerde gidip insanları oyun gibi gözlemek yeni haz üretir.

İnsanları sıkıntı ilacı yapmak onları nesneleştirir ve kaçışın sonu yoktur.

Yeni uyaran aramadan önce sıkıntının bitkinlik, anlamsızlık veya bağ korkusu olup olmadığını anlamak gerekir.

Johannes Cordelia'yı sevmekten çok onun duygusunu kusursuz bir sanat eserine dönüştürmek için yaklaşır.

Mektup, rastlantı ve geri çekilmeyi hesaplayarak genç kadının kendi seçimi sanacağı bir bağ kurar.

Zekâ ve estetik incelik manipülasyonu ahlaken temizlemez.

Bir ilişkide belirsizliği kimin yönettiğini ve diğer kişinin özgür bilgisini azaltıp azaltmadığını sormak gerekir.

Yargıç William'a göre kişi yalnız seçenekler arasında değil, seçme eylemiyle kendisini süreklilik taşıyan biri olarak seçer.

Genç 'bir gün dürüst olacağım' demek yerine bugün verdiği sözü tutarak kimliğini kurar.

Seçim gücünü vurgulamak yoksulluk ve baskı gibi gerçek seçenek eşitsizliklerini küçümsememelidir.

Kararda niyetin yanında sürdürülen davranış ve mevcut imkanları birlikte görmek gerekir.

Yargıç evliliği aşkın ölümü değil, ilk duyguyu zaman, görev ve yenilenmeyle derinleştiren bir sanat sayar.

Aynı sofraya oturmak sıradan görünür; yıllar içinde dikkatle sürdürüldüğünde ortak bir dünya kurar.

Evlilik tek iyi hayat biçimi değildir ve kötü evliliği korumak erdem sayılmaz.

Bağlılığı süreden çok karşılıklılık, güven, özgürlük ve onarım kapasitesiyle değerlendirmek gerekir.

Etik yaşamda görev dışarıdan zincir değil, kişinin benimsediği söz aracılığıyla dağınık arzularını anlamlı bütüne bağlar.

Çocuğuna bakan baba bazı geceler eğlenceden vazgeçer ama seçtiği ilişki içinde kendisini tanır.

Zorunlu bakım yükünü gönüllü erdem diye övmek adaletsizliği saklayabilir.

Görevin gerçekten seçilip paylaşılabildiğini ve bakım verenin dinlenme hakkını sormak gerekir.

Yargıç düzenli işi yalnız para kazanmak değil, yeteneği ortak ihtiyaç ve süreklilik içinde biçimlendirmek olarak görür.

Usta her gün aynı tezgâha dönerek tek parlak gösteriden daha derin bir beceri geliştirir.

Sömürücü veya anlamsız işi kutsamak doğru değildir.

İşin kişiye beceri, söz hakkı ve toplumsal yarar verip vermediğini ayrı değerlendirmek gerekir.

Sürekli olasılık peşinde koşan kişi hiçbir seçeneği kendisi yapamadığı için görünmez bir umutsuzluğa düşebilir.

Bütün kapıları açık tutan genç yıllar sonra hiçbir odada evi olmadığını fark eder.

Tek bir yaşam seçmek bütün merak ve değişimi öldürmez.

Ertelediğimiz kararın gerçekten bilgi eksikliğinden mi yoksa kayıp korkusundan mı doğduğunu sormak gerekir.

Son vaaz etik kişinin bile kendi doğruluğuna bütünüyle yaslanamayacağını, alçakgönüllülük ve bağışlanma ihtiyacını açar.

Tartışmayı kazanan kişi sevdiğini kırdığını fark edip haklılığının yetmediğini görür.

Bu düşünce otorite karşısında mağdurun haklı itirazını susturmak için kullanılamaz.

Kendi sınırını kabul etmekle haksızlığa boyun eğmeyi kesin biçimde ayırmak gerekir.

Eser estetik ve etik seçenekleri çarpıştırırken dinî ilişkinin ikisini aşan bir boyutunu yalnız işaret eder.

Okur A'nın cazibesini ve B'nin ciddiyetini duyduktan sonra hazır formül değil kendi yaşanmış cevabını vermek zorunda kalır.

Kierkegaard'ın sonraki eserlerini buraya eksiksiz sonuç gibi taşımak metnin açıklığını kapatabilir.

Bir düşünceyi seçerken yalnız ne söylediğini değil bizi hangi kişi olmaya çağırdığını görmek gerekir.