Natural Pedagogy

Kültürün birçok aracı ve kuralı yalnız bakarak nedeni anlaşılamayacak kadar opak olduğu için özel öğretme sistemi yararlı olabilir.

Çocuk kilidin görünmeyen düzenini deneme yanılmayla yıllarca aramak yerine gösterimle öğrenir.

Bütün kültürel öğrenme açık öğretimden gelmez.

Kendiliğinden keşif, taklit ve anlatımlı öğretimi ayırmak gerekir.

Göz teması, bebeğe dönük ses ve zamanında karşılık onun iletişimin hedefi olduğunu bildirir.

Yetişkin önce adını söyler, bakışını yakalar, sonra nesneyi kaldırır.

Sinyaller kültüre ve kişiye göre çeşitlenebilir.

Tek bir bakışı evrensel zorunluluk saymamak gerekir.

Yüksek ve melodik bebek-yönelimli konuşma dikkati çekip iletişim niyetini belirginleştirebilir.

Aynı kelime odada söylenince zayıf, bebeğe sıcak ezgiyle söylenince güçlü tepki doğurur.

Her bakım veren aynı ses biçimini kullanmaz.

İşlevi yüzeydeki tek akustik kalıptan ayırmak gerekir.

Bebeğin hareketine zamanında ve uygun karşılık verilmesi karşısındaki kişinin kendisiyle iletişim kurduğunu gösterir.

Bebek ses çıkarır, yetişkin bekleyip cevap verir; ritim küçük bir konuşmaya dönüşür.

Aşırı kusursuz tepki de yapay gelebilir.

Karşılıklılığı kontrol değil duyarlı zamanlama olarak düşünmek gerekir.

İletişim sinyalinden sonra bebeğin dikkati konuşanın baktığı veya işaret ettiği dış nesneye yönelir.

Anne göz teması kurup uzaktaki köpeğe bakar, bebek aynı yöne döner.

Bakış izleme her zaman nesnenin adını öğrenmek değildir.

Ortak dikkatin ardından hangi bilgiyi çıkardığını ayrıca sınamak gerekir.

Pedagojik gösterimde çocuk yalnız bu nesneye özel olayı değil aynı tür nesnelere uygulanacak genel bilgiyi bekleyebilir.

Bu meyvenin içi gösterilince çocuk başka aynı meyvelerin de benzer olduğunu düşünür.

Her gösteri tür genellemesini hak etmez.

Kuralın nesneye mi duruma mı özgü olduğunu açık etmek gerekir.

Çocuk öğretici gösterimde nesnenin geçici renginden çok ne işe yaradığı gibi kalıcı ve türle ilgili özelliğe dikkat edebilir.

Oyuncak bugün ıslak ama basınca her zaman ses çıkarıyor; ikinci özellik daha kolay taşınır.

Önemli sayılan özellik kültürle değişebilir.

Geçici ayrıntıyla yapısal işlevi birlikte göstermek gerekir.

Bebek gördüğü yeni eylemi saatler veya günler sonra benzer nesneyle yeniden yaparak öğretici bilgiyi saklayabilir.

Bir gün sonra kutunun gizli düğmesine gösterildiği biçimde basar.

Taklit anlamayı garanti etmez.

Sonucu yeni bağlamda esnek kullanıp kullanmadığına bakmak gerekir.

Bir aracın neden o hareketle çalıştığı görünmüyorsa çocuk yetişkinin biçimini daha ayrıntılı kopyalamaya yönelebilir.

Kutuyu açmak için görünmez mandalı çeviren eli dikkatle izler.

Gereksiz hareket de yanlışlıkla aktarılabilir.

Taklidin doğruluğu kadar işlevin anlaşılmasını desteklemek gerekir.

Çocuk gösterenin kısıtlarını okuyup alışılmadık hareketin gerekli mi seçilmiş mi olduğuna karar verir.

Eller boşsa başla dokunmayı, eller doluysa yalnız ışık sonucunu daha çok taklit eder.

Deney sonuçları bağlama ve tekrara duyarlıdır.

Çocuğun kör kopyacı değil niyet yorumlayıcısı olduğunu hesaba katmak gerekir.

Çocuk etkisiz görünen adımları bile kopyalayabilir; çünkü bunları gizli neden veya doğru yapma geleneği sayabilir.

Kutuya iki kez vurmak gereksizdir ama tören gibi tekrar edilir.

Aşırı taklit yalnız hata değildir fakat yeniliği azaltabilir.

Önce geleneği öğretip sonra hangi adımın değişebilir olduğunu açmak gerekir.

Bebekler daha önce doğru adlandıran, güvenilir ve kendilerine yönelen kaynaktan öğrenmeye daha yatkın olabilir.

Bir yetişkin ayakkabıya sürekli top derse yeni nesne adında daha az izlenir.

Güven seçimi kusursuz değildir ve otoriteye dönüşebilir.

Kaynağın ünü kadar o alandaki geçmiş doğruluğunu değerlendirmek gerekir.

Başkalarını izleyerek öğrenmek geniş bir süreçtir; doğal pedagoji iletişim niyetiyle sunulan genel bilgi beklentisine odaklanır.

Çocuk mutfakta gizlice izleyerek de, kendisine gösterilen tarifle de öğrenebilir.

Sınırlar gerçek hayatta iç içe geçer.

Hangi ipucunun genellemeyi değiştirdiğini dikkatle tasarlamak gerekir.

Hızlı ve yüksek doğruluklu öğretim bir neslin opak araç ve kurallarını sonrakine taşıyarak birikimli kültürü destekleyebilir.

Düğüm tekniği ustadan çırağa geçer ve her kuşak küçük ekleme yapar.

Aktarım yalnız yetişkinden çocuğa ve tek yönlü değildir.

Akran öğretimi ve çocuğun yeniliğini de hesaba katmak gerekir.

Bazı araştırmacılar iletişim ipuçlarının özel doğuştan sistem yerine genel dikkat, bağlanma ve öğrenmeyle açıklanabileceğini savunur.

Göz temasının etkisi tanıdıklık ve ödül geçmişinden de doğabilir.

Alternatif açıklama ana bulguları önemsiz yapmaz.

Aynı sonucu ayıran yeni deney ve kültürler arası veri gerekir.

Ekrandaki avatar göz teması ve kişisel ses taklit edebilir; fakat gerçek karşılıklılık ve güven kaynağı belirsiz kalabilir.

Uygulama çocuğun adını söyler ama şaşkınlığına anlamlı cevap vermez.

Teknoloji bazı öğretimi destekleyebilir.

Pedagojik sinyali pazarlama çekiciliğinden ve gerçek ortak dikkatten ayırmak gerekir.