21. Yüzyılda Sermaye

Hane anketleri en zenginleri kaçırabilir; uzun dönem vergi ve miras kayıtları tepedeki yoğunlaşmayı daha iyi gösterebilir.

Bin kişilik ankette milyarder çıkmaz ama vergi tablosunun en üst diliminde görünür.

Vergi kaçırma ve değişen tanımlar veriyi kusursuz yapmaz.

Kaynak, kapsam ve ölçüm değişimini açıkça belirtmek gerekir.

Gelir belirli dönemde akan maaş, kâr ve kiradır; servet geçmişten biriken varlıkların stokudur.

Aylık maaş musluktan akan su, ev ve hisse depodaki su gibi düşünülebilir.

Borç ve kamu serveti hesaba katılmadan stok yanıltır.

Akışla birikimi ve brütle net serveti ayırmak gerekir.

Bir toplumun toplam özel servetinin yıllık gelire oranı ekonomik ağırlığın basit göstergesidir.

Servet altı yıllık milli gelire eşitse oran yüzde altı yüzdür.

Oran servetin kimde olduğunu tek başına söylemez.

Toplam büyüklüğü dağılım ve varlık türüyle birlikte okumak gerekir.

Sermayenin milli gelirden aldığı pay, sermaye-gelir oranıyla ortalama getiri oranının çarpımına eşit muhasebe ilişkisidir.

Servet beş yıllık gelir, getiri yüzde dörtse sermaye payı yaklaşık yüzde yirmi olur.

Bu eşitlik davranışın nedeni değil tanımıdır.

Muhasebe bağını ekonomik açıklama diye sunmamak gerekir.

Tasarruf oranı yüksek, büyüme düşük olduğunda geçmiş servetin yıllık gelire oranı zamanla yükselme eğilimindedir.

Yüzde on tasarruf ve yüzde iki büyüme kabaca beş yıllık gelir büyüklüğünde stok doğurur.

Savaş, fiyat ve değerleme geçişi ilişkiyi bozabilir.

Uzun dönem eğilimini kısa yıl tahmini gibi kullanmamak gerekir.

Avrupa'da servet-gelir oranları on dokuzuncu yüzyılda yüksek, savaşlar ortasında düşük, yirminci yüzyıl sonunda yeniden yükselen yol izledi.

Savaş yıkımı, enflasyon ve vergi büyük servetleri küçültür; barışta stok yeniden birikir.

Her ülke aynı eğriyi yaşamaz.

Ulusal savaş, konut ve emeklilik yapısını ayrı incelemek gerekir.

1914-1945 dönemi yalnız fiziksel yıkımla değil enflasyon, kamulaştırma, borç ve yüksek vergilerle eski servetleri sarstı.

Sabit gelirli tahvil enflasyonda erir, büyük miras yüksek vergiyle bölünür.

Felaket eşitlik politikası diye övülemez.

Barışçıl kurumların aynı sonucu nasıl sağlayabileceğini düşünmek gerekir.

Servetin ortalama getirisi ekonominin büyüme hızından uzun süre yüksekse geçmiş birikim yeni gelirden daha hızlı büyüyebilir.

Miras portföyü yüzde dört, maaş ekonomisi yüzde bir büyürse servet ağırlığı artar.

İfade kaçınılmaz yasa değildir; vergi, risk, tüketim ve siyaset etkiler.

Oranların hangi dönem ve dağılım için geçerli olduğunu sormak gerekir.

Düşük büyüme ve büyük servet stoku, yaşam boyu çalışmadan çok doğumla gelen varlığın önemini artırabilir.

İki eşit yetenekli gençten biri ev borcu, diğeri kiralık daire mirasıyla başlar.

Aile desteğinin tümü haksız veya parasal değildir.

Fırsat eşitliğiyle kuşak dayanışmasını dengeli tasarlamak gerekir.

Balzac'ın kahramanı küçük maaşlı kariyer ile zengin evlilik arasında seçim yaparken miras toplumunun matematiğini görünür kılar.

Yıllarca çalışmak tek evlilikle gelen gelirin yanına yaklaşmaz.

Roman istatistik örneklemi değildir.

Edebi sahneyi kayıtların gösterdiği yapıyla karşılaştırmak gerekir.

ABD'de yirminci yüzyıl sonu eşitsizliğinin önemli bölümü servetten önce en üst yönetici ücretlerinin sıçramasıyla büyüdü.

Şirket yöneticisi ortalama çalışanın yüzlerce katı ücret alır.

Yetenek ve küresel piyasa etkisi tümüyle yok değildir.

Ücret belirleme gücü, vergi ve performans bağını birlikte ölçmek gerekir.

Üst ücretler yalnız marjinal verimle değil yönetim kurulu, toplumsal norm ve pazarlık gücüyle belirlenebilir.

Yönetici kendi ücretini onaylayan çevre üzerinde etki taşır.

Her yüksek ücret haksız değildir.

Benzer performanslı ülke ve şirketlerle karşılaştırmak gerekir.

Eşitsizliğin kalkınmayla kendiliğinden yükselip sonra düşeceği görüşü savaş sonrası sınırlı dönemi evrenselleştirmiş olabilir.

1950'lerin düşüşü kalıcı ekonomik yasa sanılır.

Kuznets'in kendi ihtiyatı popüler slogandan daha geniştir.

Dönem seçiminin sonucu nasıl değiştirdiğini incelemek gerekir.

Yüksek ödeme gücüne daha yüksek oran uygulamak yoğunlaşmayı sınırlayıp kamusal yatırım finanse edebilir.

Büyük mirasın bir bölümü eğitim ve sağlık altyapısına döner.

Aşırı oran kaçınma ve yatırım etkisi yaratabilir.

Oranı taban, denetim ve uluslararası uyumla birlikte tasarlamak gerekir.

Servetin ülkeler arasında saklandığı dünyada yıllık artan oranlı vergi hem gelir hem şeffaflık aracı olabilir.

Varlık kaydı daire, şirket ve fon mülkiyetini görünür kılar.

Küresel uygulama siyasi olarak çok zordur.

Bölgesel kayıt, bilgi paylaşımı ve kademeli hedefler düşünmek gerekir.

Kitabın kalıcı katkısı tek formülden çok eşitsizliği tarihsel veriyle demokratik tartışmanın konusu yapmasıdır.

Vergi tabloları uzman çekmecesinden çıkıp herkesin görebileceği grafiklere dönüşür.

Veri değer yargısını kendisi vermez.

Ölçümün ardından hangi eşitlik anlayışını istediğimizi açıkça tartışmak gerekir.